กระบวนการประเมินความเสี่ยงสี่ขั้นจากอันตรายถึงแผนควบคุม

โรงงานแห่งหนึ่งมีตารางประเมินความเสี่ยงครบทุกแผนก แต่เมื่อถามว่าจุดหนีบของเครื่องบรรจุควรแก้ตรงไหน คำตอบในตารางกลับมีเพียง “ระวังอันตราย” และ “สวมอุปกรณ์ป้องกัน” เอกสารดูครบ ทว่ายังบอกไม่ได้ว่าอวัยวะจะเข้าไปถึงจุดหนีบได้อย่างไร มาตรการเดิมล้มเหลวตรงไหน และใครต้องแก้อะไรให้เสร็จเมื่อไร

ปัญหานี้แก้ได้ด้วยการเดินกระบวนการให้ครบสี่ขั้น คือ ชี้บ่งอันตราย วิเคราะห์โอกาสกับความรุนแรง จัดระดับเพื่อตัดสิน และควบคุมพร้อมประเมินซ้ำ บทนี้เน้นวิธีลงมือทำ ส่วนกิจการที่เข้าข่าย ผู้รับรองผล แบบรายงาน และกำหนดเวลาตามกฎหมาย อ่านแยกได้ที่ ฐานกฎหมายของการประเมินความเสี่ยงในไทย

ภาพรวมของกระบวนการสี่ขั้น

กระบวนการทั้งสี่ขั้นต่อกันเป็นวงจร ไม่ใช่งานสี่กองที่แบ่งให้คนละฝ่ายแล้วนำมาเย็บรวมตอนท้าย

ขั้น	คำถามหลัก	ผลงานที่ต้องได้
1 ชี้บ่ง	อะไรทำอันตรายใคร และเกิดขึ้นในสถานการณ์ใด	รายการอันตราย เหตุการณ์ และผลกระทบที่เจาะจง
2 วิเคราะห์	มีโอกาสเกิดเพียงใด และถ้าเกิดจะรุนแรงแค่ไหน	คะแนนโอกาสและความรุนแรงพร้อมเหตุผล
3 ตัดสิน	คะแนนอยู่ระดับใด ยอมรับได้หรือไม่	ลำดับความสำคัญและคำตัดสินที่ตรงเกณฑ์
4 ควบคุม	จะลดอันตรายด้วยอะไร ใครทำ เสร็จเมื่อไร	แผนควบคุมและผลประเมินความเสี่ยงคงเหลือ

ความผิดพลาดในขั้นต้นจะไหลไปถึงทุกขั้น หากชี้บ่งเพียงคำว่า “เครื่องจักร” ทีมย่อมให้คะแนนจากคนละภาพ และเลือกมาตรการกว้างเกินกว่าจะลงมือทำได้ งานที่ดีจึงให้เวลากับการเดินพื้นที่ สนทนากับคนทำงาน และเขียนเหตุการณ์อันตรายให้ชัดก่อนเปิดตารางคะแนน

การกำหนดขอบเขตก่อนเริ่ม

ก่อนชี้บ่ง ทีมต้องตกลงว่ากำลังประเมินพื้นที่ กระบวนการ งาน หรือตำแหน่งใด จุดเริ่มและจุดจบอยู่ตรงไหน และครอบคลุมคนกลุ่มใด หากขอบเขตกว้างอย่าง “ฝ่ายผลิต” ตารางจะเต็มไปด้วยข้อความทั่วไป ควรแตกเป็นหน่วยที่สังเกตได้ เช่น รับวัตถุดิบ ตั้งเครื่อง เดินเครื่อง แก้ชิ้นงานติด ทำความสะอาด เปลี่ยนแม่พิมพ์ และซ่อมบำรุง

ข้อมูลตั้งต้นควรมีขั้นตอนปฏิบัติงาน ผังพื้นที่ คู่มือเครื่องจักร สารเคมีและเอกสารข้อมูลความปลอดภัย ประวัติอุบัติเหตุ เหตุเกือบเกิด ผลตรวจสภาพแวดล้อม และข้อร้องเรียนของลูกจ้าง เอกสารช่วยตั้งคำถาม แต่ไม่แทนการดูงานจริง เพราะวิธีทำงานที่เกิดขึ้นในกะกลางคืนหรือช่วงเร่งผลิตอาจต่างจากขั้นตอนบนกระดาษ

ประกาศกระทรวงแรงงาน พ.ศ. 2567 ข้อ 5 กำหนดให้ลูกจ้างที่รู้ขั้นตอนงานนั้นอย่างน้อยหนึ่งคนมีส่วนร่วมกับผู้ประเมินหรือผู้ทำหน้าที่ด้านความปลอดภัย การมีคนทำงานจริงอยู่ในทีมช่วยให้เห็นการเอื้อม การปีน การปลดวัสดุติดขัด และทางลัดที่เกิดขึ้นจริง ไม่ใช่เฉพาะการเดินเครื่องในภาวะปกติ

ขั้นที่หนึ่ง ชี้บ่งอันตรายให้เห็นเหตุการณ์

ข้อ 6 กำหนดให้การชี้บ่งครอบคลุมทุกขั้นตอน วิธีปฏิบัติงาน และทุกกิจกรรม พร้อมเปิดให้เลือกใช้หลายวิธีตามความเหมาะสม เช่น การวิเคราะห์งานเพื่อความปลอดภัย รายการตรวจ การตั้งคำถามว่าจะเกิดอะไรขึ้น การศึกษาอันตรายและการเดินระบบ ตลอดจนการวิเคราะห์ความล้มเหลวของอุปกรณ์

หัวใจของขั้นนี้คือแยกสี่ส่วนออกจากกัน

• แหล่งอันตราย เช่น ชุดส่งกำลังที่หมุน ใบมีด ไฟฟ้า สารกัดกร่อน หรือพื้นต่างระดับ
• เหตุการณ์อันตราย เช่น มือเข้าไปในช่องขณะลูกกลิ้งหมุน สารกระเด็นเข้าตา หรือคนตกผ่านช่องเปิด
• ผู้ที่อาจได้รับผลกระทบ รวมผู้ปฏิบัติงาน ช่างซ่อม ผู้รับเหมา คนขับรถ และผู้ที่เดินผ่าน
• ผลกระทบ เช่น นิ้วถูกหนีบ กระดูกหัก สูญเสียอวัยวะ แผลไหม้จากสารเคมี หรือเสียชีวิต

คำว่า “เครื่องจักร” บอกเพียงแหล่งอันตราย ส่วนข้อความ “มือถูกลูกกลิ้งดึงเข้าไปขณะใช้แท่งเขี่ยชิ้นงานติด” ทำให้ทีมเห็นเหตุการณ์ ผู้สัมผัส และช่วงงานที่ต้องควบคุม เมื่อเขียนชัด การให้คะแนนและเลือกมาตรการในขั้นต่อไปจะอิงเหตุการณ์เดียวกัน

การชี้บ่งต้องดูอย่างน้อยสามสภาวะ ได้แก่ งานปกติ งานผิดปกติ เช่น เริ่มเครื่อง หยุดเครื่อง ไฟดับ หรือชิ้นงานติด และงานที่ทำเป็นครั้งคราว เช่น ทำความสะอาด เปลี่ยนแบบ ซ่อม และทดสอบหลังซ่อม อุบัติเหตุรุนแรงมักเกิดช่วงที่คนต้องออกจากวิธีเดินเครื่องปกติ การประเมินเฉพาะวงรอบผลิตจึงทิ้งช่องว่างสำคัญ

สำหรับงานที่แบ่งเป็นลำดับได้ชัด สามารถใช้ การวิเคราะห์งานเพื่อความปลอดภัย แยกแต่ละขั้นแล้วถามว่าในขั้นนั้นคนสัมผัสพลังงาน วัสดุ เครื่องมือ หรือสภาพแวดล้อมใด ส่วนกระบวนการซับซ้อนหรือมีการเบี่ยงเบนหลายตัวแปรอาจต้องใช้วิธีเฉพาะร่วมกัน

ขั้นที่สอง วิเคราะห์จากหลักฐาน

เมื่อได้รายการเหตุการณ์อันตราย ข้อ 7 กำหนดให้นำผลชี้บ่งมาวิเคราะห์โอกาสและความรุนแรงเพื่อจัดระดับอันตราย วิธีขั้นต่ำในแบบท้ายประกาศใช้สามระดับสำหรับแต่ละมิติ แต่ข้อ 7 เปิดให้ใช้วิธีตามมาตรฐานสากลหรือวิธีที่หน่วยงานราชการยอมรับได้ด้วย

การให้คะแนนโอกาส

อย่าเริ่มจากคำถามว่า “คิดว่าเกิดบ่อยไหม” แล้วลงคะแนนทันที ให้รวบรวมหลักฐานที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ ความถี่และเวลาที่สัมผัส จำนวนคน ประวัติเหตุและเหตุเกือบเกิด สภาพเครื่องจักร ความน่าเชื่อถือของมาตรการเดิม และโอกาสที่คนจะเข้าใกล้อันตราย

ตามตารางขั้นต่ำ โอกาสระดับน้อยมีลักษณะเกิดยาก มีวิธีปฏิบัติเป็นลายลักษณ์อักษร และควบคุมต่อเนื่อง ระดับปานกลางอาจเกิดเป็นครั้งคราวหรือมีการควบคุมไม่ต่อเนื่อง ส่วนระดับมากเกิดได้ง่าย เคยเกิดซ้ำ ไม่มีวิธีปฏิบัติ หรือไม่มีการควบคุม ข้อความในช่องเหตุผลควรระบุหลักฐาน เช่น “แก้ชิ้นงานติดเฉลี่ยกะละสองครั้ง การ์ดเปิดได้โดยเครื่องไม่หยุด และมีเหตุเกือบถูกหนีบสามครั้งในหกเดือน”

การให้คะแนนความรุนแรง

ให้พิจารณาผลรุนแรงที่สุดที่ยังสมเหตุสมผลกับเหตุการณ์ ไม่ใช้ผลของครั้งล่าสุดเป็นตัวแทนทั้งหมด หากมือเข้าไปถึงลูกกลิ้งกำลังหมุน ผลอาจถึงการสูญเสียอวัยวะ แม้เหตุครั้งก่อนมีเพียงรอยถลอก ความรุนแรงจึงต้องสะท้อนพลังงานและเส้นทางการสัมผัสจริง

ตารางขั้นต่ำแบ่งเป็นระดับน้อยสำหรับการบาดเจ็บหรือเจ็บป่วยเล็กน้อยที่ปฐมพยาบาลได้ ระดับปานกลางสำหรับกรณีต้องรับการรักษาทางการแพทย์ และระดับมากสำหรับการบาดเจ็บหรือเจ็บป่วยรุนแรง สูญเสียอวัยวะ ทุพพลภาพ เสียชีวิต หรือเกิดอุบัติภัย การหยุดดำเนินงานและความเสียหายต่อทรัพย์สินก็อยู่ในเกณฑ์พิจารณาด้วย

การทำให้คะแนนสม่ำเสมอ

ทีมควรอ่านนิยามก่อนประชุมให้คะแนน ใช้เหตุการณ์ตัวอย่างเทียบระดับ และบันทึกเหตุผลทุกครั้งที่มีความเห็นต่าง หากสองแผนกให้คะแนนงานลักษณะเดียวกันต่างกันมาก ให้กลับไปตรวจหลักฐานและมาตรการเดิมแทนการเฉลี่ยคะแนน ความเห็นของหัวหน้าที่อาวุโสกว่าไม่ควรแทนข้อมูลจากหน้างาน

ขั้นที่สาม จัดระดับและตัดสิน

ในตารางขั้นต่ำ คะแนนความเป็นอันตรายเกิดจากระดับโอกาสคูณระดับความรุนแรง แล้วเทียบตารางจัดระดับ

ความรุนแรง \ โอกาส	มาก 3	ปานกลาง 2	น้อย 1
มาก 3	9 สูงมาก	6 สูง	3 ปานกลาง
ปานกลาง 2	6 สูง	4 ปานกลาง	2 ต่ำ
น้อย 1	3 ปานกลาง	2 ต่ำ	1 ต่ำมาก

การคำนวณเป็นเพียงทางผ่าน จุดหมายคือคำตัดสินและการดำเนินการ

คะแนน	ระดับ	การตัดสินและสิ่งที่ทำต่อ
1	ต่ำมาก	ยอมรับได้ ไม่ต้องเพิ่มแผนควบคุม
2	ต่ำ	ยอมรับได้ แต่เฝ้าระวังมาตรการเดิมให้คงประสิทธิภาพ
3 หรือ 4	ปานกลาง	ยอมรับไม่ได้ ทบทวนมาตรการและจัดทำแผนลดกับควบคุม
6	สูง	ยอมรับไม่ได้ ต้องลดระดับและจัดทำแผน
9	สูงมาก	ยอมรับไม่ได้ ต้องหยุดดำเนินการและแก้ไขทันที พร้อมจัดทำแผน

จุดที่ต้องระวังคือ สีและชื่อระดับของแต่ละองค์กรอาจไม่เหมือนกัน ตารางห้าคูณห้าใช้ได้เมื่อเป็นวิธีที่เข้าเงื่อนไขข้อ 7 แต่ห้ามนำคะแนนจากตารางหนึ่งไปอ่านด้วยเกณฑ์ของอีกตาราง องค์กรต้องเขียนนิยาม วิธีคำนวณ เส้นแบ่งการยอมรับ และอำนาจตัดสินใจให้ครบ แล้วใช้ชุดเดียวกันทั้งระบบ

คำว่า “ยอมรับได้” ไม่ได้แปลว่าไม่มีอันตราย นิยามในข้อ 4 หมายถึงระดับที่ไม่ต้องเพิ่มมาตรการ หรือมีมาตรการเหมาะสมแล้ว แต่ยังต้องเฝ้าระวังและตรวจให้มาตรการคงประสิทธิภาพ หากการ์ดชำรุด ขั้นตอนเปลี่ยน หรือคนเลิกปฏิบัติตาม คะแนนเดิมย่อมใช้ยืนยันสภาพปัจจุบันไม่ได้

ขั้นที่สี่ ควบคุมและประเมินซ้ำ

ข้อ 8 กำหนดให้กรณีระดับอันตรายยอมรับไม่ได้ต้องจัดทำแผน เพื่อลดและควบคุมให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้ แผนต้องระบุมาตรการ ผู้รับผิดชอบ ระยะเวลา และผู้ตรวจติดตาม มากกว่าการเขียนว่า “แจ้งให้ระวัง” โดยไม่มีเจ้าของงาน

เลือกมาตรการตามลำดับจากการกำจัดอันตราย การใช้สิ่งที่อันตรายน้อยกว่า การควบคุมทางวิศวกรรม การควบคุมทางบริหาร และอุปกรณ์คุ้มครองส่วนบุคคล มาตรการชั้นบนควบคุมที่แหล่งอันตรายและพึ่งพาพฤติกรรมคนน้อยกว่า จึงควรได้รับการพิจารณาก่อน

ลำดับ	แนวควบคุม	ตัวอย่างสำหรับจุดหนีบลูกกลิ้ง
1	กำจัด	ปรับกระบวนการไม่ให้ต้องเขี่ยชิ้นงานติดขณะเครื่องเดิน
2	แทนที่	เปลี่ยนระบบป้อนชิ้นงานเป็นแบบที่ติดขัดน้อยกว่า
3	วิศวกรรม	ติดการ์ดและระบบเชื่อมโยงที่ทำให้เครื่องหยุดเมื่อเปิด
4	บริหาร	กำหนดวิธีหยุดและตัดแยกพลังงาน อบรม และตรวจการปฏิบัติ
5	อุปกรณ์ส่วนบุคคล	ใช้อุปกรณ์ที่เหมาะกับอันตรายส่วนที่ยังเหลือ โดยไม่ใช้แทนการ์ด

หลังติดตั้งมาตรการ ต้องประเมินซ้ำด้วยเหตุการณ์เดิมและหลักฐานใหม่ ผลที่เหลือเรียกว่าความเสี่ยงคงเหลือ หากยังยอมรับไม่ได้ ต้องเพิ่มหรือเปลี่ยนมาตรการต่อ การใส่คะแนนเป้าหมายลงตารางตั้งแต่ยังไม่ทำมาตรการเป็นเพียงการคาดการณ์ ควรแยก “คะแนนคาดหมายหลังควบคุม” ออกจาก “คะแนนที่ยืนยันหลังตรวจรับ” ให้ชัด

ตัวอย่างจุดหนีบเครื่องบรรจุครบสี่ขั้น

สมมติพนักงานต้องใช้แท่งเขี่ยถุงที่ติดหน้าลูกกลิ้ง เครื่องยังเดินได้เมื่อฝาครอบเปิด และเคยมีเหตุถุงมือถูกดึงแต่พนักงานปล่อยมือทัน

ขั้นชี้บ่ง เขียนว่า “มือหรือถุงมือถูกลูกกลิ้งดึงเข้าไปขณะเขี่ยถุงติด ส่งผลให้นิ้วถูกหนีบหรือสูญเสียอวัยวะ” ระบุผู้สัมผัสทั้งพนักงานเดินเครื่องและช่างที่เข้ามาแก้เหตุ

ขั้นวิเคราะห์ ทีมพบว่าแก้ถุงติดหลายครั้งต่อกะ การ์ดไม่มีระบบตัดเครื่อง และเคยเกิดเหตุเกือบถูกดึง จึงให้โอกาสมาก 3 ส่วนความรุนแรงให้มาก 3 เพราะพลังงานของลูกกลิ้งทำให้สูญเสียอวัยวะได้

ขั้นตัดสิน คะแนนเท่ากับ 9 อยู่ระดับสูงมาก ต้องหยุดดำเนินการและแก้ไขทันที ไม่ให้ทำงานต่อโดยเพิ่มเพียงคำเตือน

ขั้นควบคุม ทีมแก้ระบบป้อนเพื่อลดถุงติด ติดฝาครอบพร้อมระบบตัดเครื่อง กำหนดการตัดแยกพลังงานสำหรับการแก้ติด และตรวจรับก่อนใช้งาน หลังทดลองจริงพบว่าพนักงานไม่สามารถเข้าถึงลูกกลิ้งขณะหมุน โอกาสจึงลดลง ส่วนความรุนแรงของการสัมผัสกับลูกกลิ้งที่กำลังหมุนยังคงสูงหากระบบล้มเหลว ทีมประเมินซ้ำ บันทึกเหตุผล และกำหนดรอบทดสอบระบบเชื่อมโยงต่อไป

ตัวอย่างนี้แสดงว่ามาตรการควบคุมมักลดโอกาสได้ชัดกว่าความรุนแรง เราไม่ควรลดคะแนนความรุนแรงเพียงเพราะติดการ์ด หากเหตุการณ์เดิมเกิดขึ้นได้ ผลจากลูกกลิ้งยังรุนแรงเช่นเดิม

การเขียนหนึ่งแถวให้ตรวจย้อนกลับได้

หนึ่งแถวของตารางที่ดีควรอ่านต่อเนื่องเป็นเรื่องเดียวกัน

1. พื้นที่และขั้นตอนงานที่เจาะจง
2. แหล่งอันตราย เหตุการณ์ และผู้สัมผัส
3. ผลกระทบที่สมเหตุสมผล
4. มาตรการเดิมที่มีอยู่จริงและสถานะการใช้งาน
5. คะแนนโอกาส ความรุนแรง และเหตุผลจากหลักฐาน
6. คะแนนรวม ระดับ และคำตัดสิน
7. มาตรการเพิ่มตามลำดับชั้น ผู้รับผิดชอบ และวันแล้วเสร็จ
8. ผลตรวจรับและคะแนนความเสี่ยงคงเหลือ

แยกมาตรการที่มีอยู่แล้วออกจากมาตรการเสนอใหม่ หากนำสิ่งที่ยังไม่ได้ทำไปใช้ลดคะแนนปัจจุบัน ผลประเมินจะต่ำกว่าสภาพจริง และผู้บริหารอาจไม่เห็นความเร่งด่วนของงบประมาณ ช่องผู้รับผิดชอบควรเป็นเจ้าของงานที่มีอำนาจจัดการทรัพยากร ไม่ใช่ใส่ชื่อฝ่ายความปลอดภัยทุกแถวโดยอัตโนมัติ

จุดที่ทำให้การประเมินใช้ไม่ได้

• เริ่มจากรายการอันตรายสำเร็จรูป รายการช่วยเตือนความจำได้ แต่ต้องยืนยันกับงานจริงทุกครั้ง
• รวมหลายเหตุการณ์ไว้ในแถวเดียว การลื่น สารเคมีกระเด็น และไฟไหม้มีโอกาส ความรุนแรง และมาตรการต่างกัน ควรแยกแถว
• ให้คะแนนก่อนเขียนเหตุการณ์ คนในทีมจะนึกถึงผลกระทบคนละแบบและเถียงตัวเลขโดยไม่มีฐานร่วม
• ใช้จำนวนอุบัติเหตุเป็นหลักฐานเดียว การไม่เคยเกิดอาจมาจากโชคหรือข้อมูลไม่ครบ ต้องดูการสัมผัสและความแข็งแรงของมาตรการร่วมด้วย
• ลดความรุนแรงเพราะมีขั้นตอนอบรม ขั้นตอนมักลดโอกาส แต่ผลเมื่อสัมผัสพลังงานเดิมอาจยังรุนแรงเท่าเดิม
• จบที่อุปกรณ์ส่วนบุคคล ให้พิจารณาการกำจัด แทนที่ และวิศวกรรมก่อน โดยใช้อุปกรณ์เป็นด่านเสริมตามความเหมาะสม
• ไม่มีการประเมินซ้ำ คะแนนหลังควบคุมที่ยังไม่ผ่านการตรวจรับเป็นเพียงเป้าหมาย ไม่ใช่ผลสำเร็จ

การทบทวนที่ทำให้วงจรเดินต่อ

ข้อ 5 กำหนดการทบทวนตามรอบทุกสามปีสำหรับงานตามประกาศ และกำหนดกรณีเปลี่ยนแปลงให้ดำเนินการครอบคลุมก่อน ระหว่าง และหลังการเปลี่ยนแปลง โดยทำให้เสร็จโดยไม่ชักช้าและไม่เกิน 30 วัน ในระบบหน้างาน ไม่ควรรอรอบปฏิทินเมื่อเกิดสัญญาณสำคัญ

เหตุที่ควรเปิดประเมินใหม่ ได้แก่ เกิดอุบัติเหตุหรือเหตุเกือบเกิด เครื่องจักร วัตถุดิบ หรือวิธีทำงานเปลี่ยน มาตรการชำรุด ผลตรวจสภาพแวดล้อมผิดปกติ มีข้อร้องเรียนสุขภาพ เริ่มงานผู้รับเหมาชุดใหม่ หรือพบข้อมูลอันตรายที่ไม่เคยพิจารณา การทบทวนต้องย้อนกลับไปดูขอบเขตและการชี้บ่ง ไม่ใช่เปลี่ยนวันที่บนเอกสารแล้วลงนามใหม่

รายการตรวจก่อนปิดการประเมิน

• ขอบเขตแยกเป็นงานหรือกิจกรรมที่สังเกตได้
• มีลูกจ้างที่รู้ขั้นตอนงานจริงร่วมประเมิน
• ครบงานปกติ งานผิดปกติ งานทำเป็นครั้งคราว และผู้ที่อาจได้รับผลกระทบ
• แต่ละแถวแยกแหล่งอันตราย เหตุการณ์ และผลกระทบชัดเจน
• คะแนนโอกาสและความรุนแรงมีเหตุผลกับหลักฐานรองรับ
• ใช้เกณฑ์ชุดเดียวกันทั้งองค์กรและแปลคะแนนเป็นคำตัดสินถูกต้อง
• ระดับยอมรับไม่ได้มีแผน ผู้รับผิดชอบ กำหนดเสร็จ และผู้ติดตาม
• พิจารณามาตรการชั้นบนก่อนการอบรมและอุปกรณ์ส่วนบุคคล
• ตรวจรับมาตรการและประเมินความเสี่ยงคงเหลือแล้ว
• กำหนดเหตุเปิดทบทวนและเก็บประวัติการเปลี่ยนแปลงไว้ตรวจสอบได้

สรุป

กระบวนการประเมินความเสี่ยงที่ใช้ได้จริงจำได้ด้วยสี่คำ คือ ชี้ วิเคราะห์ ตัดสิน และคุม ขั้นแรกทำให้ทุกคนเห็นเหตุการณ์เดียวกัน ขั้นที่สองใช้หลักฐานให้คะแนนโอกาสกับความรุนแรง ขั้นที่สามแปลคะแนนเป็นระดับและคำตัดสิน ขั้นที่สี่เลือกมาตรการตามลำดับชั้น จัดทำแผน ตรวจรับ และประเมินความเสี่ยงคงเหลือซ้ำ

คุณภาพของงานไม่ได้อยู่ที่จำนวนแถว แต่อยู่ที่การพาแต่ละอันตรายไปถึงมาตรการซึ่งตรวจผลได้ เมื่อมาตรการเสื่อม งานเปลี่ยน หรือเกิดสัญญาณใหม่ วงจรต้องกลับไปเริ่มที่การชี้บ่งอีกครั้ง ตารางจึงจะเป็นเครื่องมือจัดการงาน ไม่ใช่เอกสารที่เปิดเฉพาะวันตรวจ

อ้างอิงกฎหมาย

• ประกาศกระทรวงแรงงาน เรื่อง การประเมินอันตราย การศึกษาผลกระทบของสภาพแวดล้อมในการทำงาน และการจัดทำแผนควบคุมดูแลลูกจ้างและสถานประกอบกิจการ โดยเฉพาะข้อ 5 ถึงข้อ 8 และตารางท้ายประกาศ